Paralaksa tła

Okulistyka

1Autokeratorefraktometria
Autokeratorefraktometria to komputerowe badanie refrakcji oka i krzywizny rogówki.
2Gonioskopia
Gonioskopia służy do oceny kąta przesączenia i stosowana jest w diagnostyce i leczeniu jaskry.
3Tonometria
Pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego.
4Pomiar grubości rogówki (pachymetria)
Pachymetria służy do pomiaru grubości rogówki, przydatna w diagnostyce jaskry, gdyż ułatwia prawidłową interpretację pomiaru ciśnienia wewnątrzgałkowego.
5Biometria
Biometria to pomiar długości gałki ocznej, a także możliwości kalkulacji soczewki wewnątrzgałkowej.
6Komputerowe badanie pola widzenia
Służy do monitorowania i leczenia jaskry, diagnostyki schorzeń neurologicznych i innych powodujących ubytki w polu widzenia.
7OCT - optyczna koherentna tomografia dna oka
OCT jest niezmiernie ważny w diagnostyce zmian chorobowych siatkówki (zwyrodnienie plamki związane z wiekiem - AMD, makulopatia cukrzycowa i obrzęk plamki innego pochodzenia, otwór w plamce, zwłóknienia przedplamkowe, centralna retinopatia surowicza). OCT służy także do oceny tarczy nerwu wzrokowego chociażby w diagnostyce jaskry. Jest to badanie bezinwazyjne i bezbolesne.
8Laseroterapia
Laser ten wykorzystuje promieniowanie o długości fali 561nm. Promieniowanie tej długości fali delikatnie koaguluje siatkówkę. Wykorzystywany jest w leczeniu schorzeń siatkówki (retionopatia cukrzycowa, zakrzepy żylne, zmiany zwyrodnieniowe, otwory siatkówki). Również służy do wykonywania trabekuloplastyki w przebiegu jaskry.
9Cukrzyca
W narządzie wzroku cukrzyca najczęściej objawia się w postaci retinopatii. Retinopatia cukrzycowa jest mikroangiopatią dotyczącą tętniczek przedwłosowatych, włośniczek i drobnych naczyń żylnych. Większe naczynia też mogą być wciągnięte w proces chorobowy. Retinopatia cukrzycowa występować może jako typ nieproliferacyjny, przedproliferacyjny i proliferacyjny. Sposób leczenia zależy od stadium retinopatii. Niezmiernie ważne jest wkroczenie z leczeniem okulistycznym, zwłaszcza laseroterapią, aby nie dopuscić do dalszych powikłań (wylewy, nowotwórstwo naczyń, jaskra).
10Gradówka
Gradówka to niebolesny guzek powstający w obrębie powiek wskutek stanu zapalnego. Występuje u dorosłych i u dzieci. Gradówka może ulec samowyleczeniu (rzadko) lub ustąpić po zastosowaniu ciepłych okładów, kropli ocznych. Jeżeli to nie nastąpi, konieczny jest niewielki zabieg chirurgiczny. Zabieg polega na wyłyżeczkowaniu gradówki wraz z jej torebką i jest przeprowadzany w znieczuleniu miejscowym. Usunięcie gradówki najczęściej nie wymaga zakładania szwów chirurgicznych. Bezpośrednio po zabiegu pacjent udaje się do domu.
11Jaskra
Jaskra to choroba nerwu wzrokowego polegająca na postępującym, charakterystycznym jego zaniku. Zmiany zanikowe są nieodwracalne i mogą prowadzić nawet do ślepoty. Rozpoznanie jaskry opiera się na charakterystycznych dla neuropatii jaskrowej zmianach w wyglądzie nerwu wzrokowego i poszerzających sie ubytkach w polu widzenia. Dodatkowo potrzebny jest pomiar ciśnienia wewnątrzgałjkowego (ciśnienie zbyt wysokie dla danego oka stanowi główny czynnik ryzyka jaskry) i badanie kąta przesącza (gonioskopia), gdyż to stan kąta przesączania decyduje o typie jaskry (jaskra pierwotna lub wtórna otwartego kąta oraz jaskra pierwotna lub wtórna zamkniętego kąta). Znajomość indywidualnego tempa postępu choroby decyduje o rodzaju leczenia (zachowawcze, laseroterapia, zabieg chirurgiczny). Pamiętać trzeba o tym, że jaskrę leczymy dożywotnio, dlatego leczenie musi być tak dobrane, aby również zapewniło komfort życia.
12Kępki żółte
Kępki żółte to łagodne guzki powstające wskutek gromadzenia się złogów cholesterolu w powierzchownych warstwach skóry. Mają one postać płaskich, niebolesnych, bladożółtych uwypukleń położonych zwykle w przyśrodkowej części powiek. Zmiany te nie wykazują tendencji do zezłośliwienia, dlatego usuwa się je głównie z przyczyn kosmetycznych. Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym, jest krótki i bezbolesny. Polega na usunięciu zmiany z dbałością o dokładne usunięcie całości, tak by zapobiec nawrotom. Nacięcia są niewielkie, a powstające blizny po pewnym czasie praktycznie niewidoczne. Pacjent może wyjść do domu bezpośrednio po zabiegu.
13Niedrożność dróg łzowych
Niedrożność dróg łzowych może być wrodzona bądź nabyta. W przypadku niedrożności wrodzonej stosuje się masaż, a przy braku poprawy sondowanie dróg łzowych, które u niemowląt w pierwszych miesiącach życia przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym, u starszych dzieci w znieczuleniu ogólnym. Sondowanie przeprowadzone w dwóch pierwszych latach życia ma bardzo wysoką skuteczność. Po sondowaniu drogi łzowe przepłukuje się, a następnie przez tydzień stosuje się krople antybiotykowe.
14Nieprawidłowe ustawienie powiek
Podwinięcie powieki to nieprawidłowe jej ustawienie, najczęściej związane z wiekiem (ale również w wyniku zmian bliznowatych powiek). U pacjenta występują dolegliwości związane z kontaktem rzęs z gałką oczną (łzawienie, zadrażnienie, stany zapalne, uszkodzenie rogówki). Zabieg przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym i polega na odpowiednim ustawieniu powieki poprzez zastosowanie odpowiedniej techniki operacyjnej. Odwinięcie powiek to odwrócenie powieki na zewnątrz, czemu towarzyszy przelewanie się łez przez krawędź powiekową i przewlekłe zapalenie spojówek. Przy zaawansowanym, długo trwającym stanie, może dochodzić do zwyrodnienia rogówki i przerostu spojówki. Najczęściej związane jest to z wiekiem, ale może być bliznowate, porażenne czy wrodzone. Sposób leczenia zależy od umiejscowienia i rozległości wiotkości powieki.
15Skrzydlik
Skrzydlik to zmiana włóknisto-naczyniowa narastająca na rogówkę. Początkowo występują małe, szare zmętnienia rogówki w pobliżu nosowej części, a następnie spojówka narasta na zmętnienia i rozrasta się na rogówce w kształcie trójkąta. Leczenie chirurgiczne wskazane jest ze względów kosmetycznych lub w razie narastania zmiany w kierunku osi widzenia. Zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym, najczęściej w ramach chirurgii jednego dnia.
16Zaćma
Zaćma to całkowite lub częściowe zmętnienie soczewki oka, powstające najczęściej wskutek starzenia, ale także wskutek urazu, towarzyszących schorzeń ogólnoustrojowych, np. cukrzycy. Objawami zaćmy są: nie dające się korygować okularami pogorszenie ostrości widzenia, widzenie "przez mgłę", rozpraszanie się światła. Zabieg polega na usunięciu zmętniałej soczewki metodą fakoemulsyfikacji, rozbijając chorą tkankę przy pomocy ultradźwięków, a następnie wszczepieniu w jej miejsce zwijalnej, sztucznej soczewki przez nacięcie mniejsze niż 3mm. Operacja umożliwia usunięcie zaćmy w każdym jej stadium. Zabieg przeprowadza się w ramach chirurgii jednego dnia, w znieczuleniu miejscowym (krople do oka), bez potrzeby zakładania szwów na ranę. Pacjent może wyjść do domu już kilka godzin po zabiegu. Zaletą zabiegu jest krótki okres rekonwalescencji. Oko goi się szybko, szybki jest powrót do codziennych zajęć.
17Zwyrodnienie siatkówki związane z wiekiem – AMD
AMD to schorzenie powodujące pogorszenie widzenia u osób powyżej 50-go roku życia i dotyczące centralnej części siatkówki. Zmiany zwykle występują obustronnie, ale stopień zaawansowania może być różny. Wyróżniamy postać suchą (80% przypadków) i postać mokrą. Początkowo występuje bezobjawowo, następnie pacjent może zauważyć pogorszenie widzenia centralnego, zamazywanie i zniekształcenie obrazu. Stopniowy rozwój choroby może prowadzić do całkowitej utraty widzenia centralnego. W chwili obecnej poza leczeniem zachowawczym (suplementacja witamin) stosuje się laseroterapię, iniekcje leków do ciała szklistego, witrektomię.

OPTOMETRIA

1Skiaskopia - badanie refrakcji oka
Jest to badanie nie wymagające czynnego udziału pacjenta. Skiaskopia pozwala na określenie wady wzroku za pomocą wiązki światła rzutowanej przez skiaskop na dno oka. Kierunek ruchu cienia w źrenicy zależy od refrakcji oka, czyli załamywania promieni świetlnych przechodzących przez wszystkie struktury optycznego układu oka (rogówki, cieczy wodnistej wypełniającej przednią komorę oka, soczewki i ciała szklistego). Przebieg badania Aby dokładnie określić wadę refrakcji i na tej podstawie dobrać okulary, trzeba "porazić" akomodację (czyli zdolność przystosowania się oka do dobrego widzenia z różnych odległości) w badanym oku za pomocą kropli do oczu, np. atropiny. To badanie oczu przeprowadza się w ciemni przy użyciu aparatu zwanego skiaskopem. Jest to przyrząd w kształcie walca o długości około 20 cm. Siadasz w odległości 1 m od lekarza, który skierowuje do Twojego oka strumień światła ze skiaskopu, przystawionego do swojego oka. Lekarz obserwuje zmiany oświetlenia źrenicy przez ruch powstającego cienia. Przy nadwzroczności cień porusza się zgodnie z ruchem światła skiaskopu, w krótkowzroczności - na odwrót. Następnie lekarz przystawia przed twoje oko tzw. listwy skiaskopowe, wyposażone w rząd szkieł skupiających (plusowych) i rozpraszających (minusowych) o wzrastającej sile. Za pomocą tych soczewek i zmiany ruchu cienia określa się refrakcję badanego oka. Jeśli chorujesz na jaskrę, przed skiaskopią poinformuj o tym lekarza. Wskazane jest, aby podczas badania skiaskopii u dzieci do 1roku życia, które są karmione piersią , jadły podczas badania.
2PERYMETRIA - badanie pola widzenia.
Perymetria to badanie pola widzenia, czyli przestrzeni, którą widzimy bez poruszania gałką oczną. Jego celem jest wykrycie ewentualnych ubytków w polu widzenia. Jeśli pole widzenia jest prawidłowe, możemy mieć pewność, że siatkówka odbiera wrażenia wzrokowe na całym swoim obszarze, że nerw wzrokowy prawidłowo przewodzi obraz oraz że płaty potyliczne kory mózgowej funkcjonują właściwie. Wyróżnia się dwa rodzaje perymetrii – kinetyczną i statyczną. Jej uzupełnieniem jest kampimetria. Perymetria (badanie pola widzenia) – wskazania Najczęściej badanie przeprowadza się, aby zdiagnozować lub monitorować jaskrę. Jest pomocne w ocenie chorób nerwu wzrokowego, schorzeń siatkówki (odwarstwienie, zwyrodnienie plamki żółtej związane z wiekiem), chorób neurologicznych (guzy wewnątrzczaszkowe), a także przy małej ostrości widzenia, przy nadciśnieniu tętniczym oraz w diagnostyce bólów głowy nieznanego pochodzenia. Na badanie powinny się zgłosić osoby, które nie widzą czegoś, patrząc przed siebie, lub nie widzą czegoś z boku pola widzenia i aby to objąć wzrokiem, muszą obrócić głowę. Badanie to nie jest wskazane u dzieci, osób z niedostatkami intelektualnymi i u osób starszych z zaburzeniami orientacji, ponieważ wymaga skupienia i współpracy z lekarzem. Perymetria (badanie pola widzenia) – jak się przygotować do badania? Badanie nie wymaga żadnych specjalnych przygotowań. Wskazane jest tylko, by pacjent był spokojny i wypoczęty, aby mógł się skupić i współpracować z okulistą. Warto też zabrać z sobą okulary do czytania. Prawidłowo przeprowadzone badanie powinno być poprzedzone sprawdzeniem ostrości wzroku. Badanie pola widzenia wykonuje się bowiem z odległości ok. 30 centymetrów, dlatego np. dalekowidz musi założyć okulary, a krótkowidz zwykle nie. Perymetria (badanie pola widzenia) – na czym polega? Pacjent siada przy aparacie zwanym polomierzem. Patrzy w ekran jednym okiem (raz lewym, raz prawym) i sygnalizuje za pomocą przycisku lub słownie moment pojawienia się w jego polu widzenia świetlnego punktu. Tak powstaje osobna dla każdego oka mapa pola widzenia. Nanoszone są na nią punkty, które pacjent zobaczył, i te, na które nie zareagował, sugerujące ubytek w polu widzenia. W przypadku jaskry ubytek najpierw pojawia się w polu widzenia w okolicy nosa, a w miarę postępu choroby przechodzi do środka. Najdłużej utrzymuje się widzenie skroniowe.Istnieją dwie metody oceny pola widzenia. W metodzie kinetycznej punkt przemieszcza się w czasie badania, a w metodzie statycznej – pojawia się i znika. W metodzie statycznej siła sygnału ulega zmianie, jedne bodźce świetlne wydają się bardzo silne, inne na granicy dostrzegalności. Pacjent nie jest pewien, czy widział błysk, czy nie. Badane zajmuje 10-15 minut. Pacjent musi być skupiony, patrzeć w jeden punkt, aby nie przeoczyć pojawiającego się światła. Perymetria (badanie pola widzenia) – wyniki Wynik badania przedstawia się w formie graficznej – w postaci map graficznych ze wskazanymi ubytkami oraz stopniem ich nasilenia. Badanie należy powtórzyć. Uważa się, że dopiero drugie lub trzecie daje wiarygodny wynik, ponieważ pacjent już nauczył się, jak prawidłowo reagować na dostrzegane sygnały świetlne. Perymetria (badanie pola widzenia) – powikłania Badanie pola widzenia to badanie nieinwazyjne i bezbolesne. Oko nie jest dotykane, więc nie może być podrażnione czy uszkodzone. A zatem po przeprowadzeniu badania pola widzenia pacjent nie powinien odczuwać żadnych dolegliwości. Wymaga natomiast skupienia i koncentracji i dla niektórych pacjentów jest męczące.
3OCT - optyczna koherentna tomografia dna oka
OCT - to badanie niezbędne w diagnostyce chorób siatkówki (szczególnie ważne w diagnostyce zmian chorobowych w obrębie części dna oka, tzw. plamki). OCT jest badaniem nieinwazyjnym, które w wielu przypadkach może zastąpić angiografię fluoresceinową, wymagającą dożylnego podania kontrastu (fluoresceiny). Jak działa OCT? OCT umożliwia otrzymywanie przekrojów tkanek w sposób bezkontaktowy i bezinwazyjny. Bardzo precyzyjnie pokazuje szczegóły budowy oka - ukazuje kolejne warstwy przekroju. Trochę przypomina badanie ultrasonograficzne - podobnie jak w tej metodzie badany obiekt sonduje wiązka - tutaj światła. Światło rozproszone wstecz niesie informację o położeniu miejsc znajdujących się na drodze wiązki światła tam, gdzie zmienia się współczynnik załamania. Przesuwając promień w kierunku poprzecznym do kierunku rozchodzenia światła otrzymujemy kolejną porcję informacji o położeniu centrów rozpraszających. Złożenie wyników kolejnych pomiarów daje obraz przekroju badanego obiektu.Dla kogo OCT? Wskazaniem do wykonania optycznej koherentnej tomografii OCT są: zwyrodnienie plamki związane z wiekiem (AMD) makulopatia cukrzycowa obrzęk plamki innego pochodzenia otwór w plamce zwłóknienie przedplamkowe centralna retinopatia surowicza Optyczna koherentna tomografia dna oka OCT - przebieg Przed badaniem stosuje się najczęściej krople rozszerzające źrenicę (przez około 4 godziny występuje pogorszenie widzenia i światłowstręt). Po zakropieniu leku potrzebny jest czas na rozszerzenie źrenicy, zwykle około 15-30 minut. Pacjent siada przed aparatem z głową spoczywającą nieruchomo na podpórce, a badający obserwując na ekranie obraz dna oka rejestruje przekrój wybranych jego elementów. Badanie może być powtarzane wielokrotnie i wykonywane u pacjentów w każdym wieku, a także u kobiet ciężarnych. Badanie trwa zwykle od kilku do kilkunastu minut.
4(PL) „preferential looking - Test preferowanego spojrzenia
Test preferencyjnego patrzenia, (inaczej test Tellera / Dobsona), stosowany jest do oceny ostrości wzroku u niemowląt i małych dzieci, które nie są w stanie zidentyfikować zdjęcia lub liter. Dziecku przedstawiona jest karta z dwoma polami stymulacyjnymi, jedna część złożona jest z pasków, a druga z jednorodnej szarej strefy. Położenie pasków jest losowo zmieniane. Przez mały otwór, znajdujący się pośrodku dwóch obszarów, obserwator widzi dziecko i ocenia położenie pasków na podstawie ruchów głowy i oczu dziecka. Jeśli dziecko widzi pasy, to zwracają jego uwagę i woli na nie spojrzeć niż na szarą plamę. Jeśli dziecko nie może ich zobaczyć, (pole z paskami będzie wyglądać tak samo jak puste szare pole, - dziecko nie wykaże zainteresowania). Dziecko może siedzieć na kolanach osoby dorosłej.

BADANIA SŁUCHU AUDIOLOGIA

1ABR / BERA (ang. Auditory Brainstem Response)
– specjalistyczne badanie elektrofizjologiczne sprawdzające jakość słyszenia na poziomie pnia mózgu. W trakcie badania pacjent powinien znajdować się w pozycji leżącej, najlepiej w stanie snu fizjologicznego. Na głowie pacjenta umieszczane są elektrody. Pacjent ma także założone słuchawki, przez które generowane są bodźce dźwiękowe. Elektrody odczytują aktywność mózgu w momencie pobudzenia układu słuchowego dźwiękiem. Badanie pozwala określić dokładnie próg słyszenia (dla wybranych częstotliwości) nie wymagając odpowiedzi ze strony pacjenta. Badanie ABR powinno być poprzedzone tympanometrią, a uzupełniająco także otoemisją akustyczną. Najczęściej jest zalecane w przypadkach, gdy nie można wykonać standardowego badania progowego (audiometria tonalna), a więc u noworodków, niemowląt, ale również u dzieci i dorosłych jako badanie uzupełniające diagnostykę. Zaleca się je także w przypadku nagłej głuchoty i pomocniczo w diagnostyce chorób neurologicznych. Badanie razem z przygotowaniem (badania poprzedzające, przyklejenie elektrod) zajmuje około dwóch godzin. Przygotowanie: oczyszczone z woskowiny uszy, pacjent w stanie snu fizjologicznego lub leżący spokojnie bez ruchu, odprężony; Audiometria impedancyjna jest metodą audiometrii obiektywnej opierającą się na pomiarze ciśnienia w uchu środkowym, odruchów mięśnia strzemiączkowego i napięcia błony bębenkowej. Jest jedną z najczęściej stosowanych i najbardziej dokładnych metod badania ucha środkowego.
2Audiometria tonalna
– jest najczęściej wykonywanym badaniem słuchu. Można je wykonać u wszystkich pacjentów powyżej 5-6 r. ż. Polega na sprawdzeniu progów słyszenia dla obojga uszu. W trakcie badania pacjent słyszy przez słuchawki tony z zakresu 125-8000 Hz i ma za zadanie reagować za każdym razem, gdy spostrzeże dźwięk. Badanie audiometrią tonalną jest niezwykle przydatne w ocenie stanu narządu słuchu. Jest pierwszym krokiem do określenia, czy niedosłuch występuje i w jakim stopniu upośledza funkcje słyszenia. Audiometria tonalna pozwala też wstępnie zlokalizować, który fragment układu słuchowego nie działa prawidłowo. Badanie zaleca się wykonywać za każdym razem, gdy mamy wątpliwość dotyczącą jakości naszego słyszenia. W razie wykrycia niedosłuchu nasz specjalista doradzi Państwu wykonanie specjalistycznych badań uzupełniających. Przygotowanie: uszy powinny być czyste, bez zalegającej woskowiny; pacjent powinien być wypoczęty, bez problemów z koncentracją.
3Audiometria słowna
– badanie zdolności rozumienia mowy. Wykonywane u pacjentów powyżej 6 r. ż. W trakcie badania pacjent słyszy przez słuchawki wyrazy o różnym natężeniu głośności. Ma za zadanie powtarzać słowa w takiej formie, w jakiej je zrozumie. Audiometria słowna pozwala określić, w jakim stopniu doszło do tzw. deprywacji słuchu w przypadku istniejącego niedosłuchu. Jest też wykonywana w przypadku podejrzenia zaburzeń centralnych, mających źródło w nieprawidłowym funkcjonowaniu nerwu słuchowego bądź obszarów mózgu odpowiedzialnych za rozumienie mowy. Jest badaniem niezwykle przydatnym w procesie doboru i dopasowania aparatów słuchowych. Przygotowanie: uszy powinny być czyste, bez zalegającej woskowiny; pacjent powinien być wypoczęty, skoncentrowany.
4Tympanometria
– jest badaniem najczęściej zalecanym dla najmłodszych pacjentów, ale nie tylko. Pozwala sprawdzić stan ucha środkowego: ciśnienie za błoną bębenkową, podatność błony na zmianę ciśnienia, stopień ruchomości kosteczek słuchowych, drożność trąbki Eustachiusza. Wykonuje się je w przypadku problemów natury przewodzeniowej – gdy niedosłuch wywołuje zalegająca wydzielina, stan po zapaleniu ucha środkowego, kłopoty z trąbką słuchową lub inne przyczyny towarzyszące niektórym chorobom uszu. Badanie polega na umieszczeniu w przewodzie słuchowym niewielkiej sondy pomiarowej odpowiedzialnej za zmianę ciśnienia i generację tonu kontrolnego. Pomiar wykonuje się sam i trwa zaledwie kilkanaście sekund, stąd wysoka popularność badania w przypadku najmłodszych dzieci. PrzeciwWskazaniem do badania może być duża bolesność struktur ucha zewnętrznego wywołana np. stanem zapalnym. Przygotowanie: uszy powinny być czyste, bez zalegającej woskowiny; najlepiej, by pacjent nie był zakatarzony, przeziębiony.
5Odruchy z mięśnia strzemiączkowego
– jest to pomiar określający, jakie natężenie dźwięku wywołuje odruch obronny układu słuchowego. Dla dużych natężeń dochodzi do automatycznego skurczu mięśnia strzemiączkowego odpowiedzialnego za usztywnianie układu przewodzenia dźwięków w uchu środkowym, co w efekcie zabezpiecza nasz organizm przed skutkami narażenia na dźwięki nieprzyjemnie głośne. Prawidłowy próg wywołania odruchu powinien się mieścić w przedziale 70-90 dB powyżej progu słyszenia. Podwyższenie lub obniżenie tego progu może świadczyć o patologii słuchu. W trakcie badania w uchu pacjenta umieszczana jest sonda pomiarowa. Słyszalne są dźwięki od średnio głośnych do głośnych. Pomiar wykonuje się sam i trwa ok. 5 minut. Przeciwwskazaniem do wykonania badania może być duża nadwrażliwość słuchowa. Przygotowanie: czyste uszy, bez zalegającej woskowiny; brak nadwrażliwości słuchowej.
6Audiometria impedancyjna
W jakim celu wykonujemy audiometrię impedancyjną ? Audiometria impedancyjna obejmuje następujące testy: - tympanometrię, czyli pomiar ciśnienia w uchu środkowym - pomiar odruchu z mięśnia strzemiączkowego - test drożności trąbki słuchowej (ETF) Najprościej mówiąc badanie wykonuje się w celu oceny drożności ucha środkowego. Badanie ma dużą wartość diagnostyczną przy diagnozie : płynów infekcyjnych w uchu środkowym wysiękowego zapalenia ucha środkowego przerostu migdałków gardłowych/ podniebiennych dysfunkcji trąbki słuchowej otosklerozy przerwania łańcucha kosteczek słuchowych porażenia nerwu twarzowego W jaki sposób wykonywane jest badanie? Badanie jest całkowicie nieinwazyjne i bezbolesne, jednak wymaga małej ruchliwości podczas wykonywania pomiaru. Polega na wprowadzeniu do ucha sondy, zakończonej dobraną do wielkości ucha nasadką. Sonda wprowadzana jest mniej więcej na głębokość ok 3-5 mm do przewodu słuchowego. Tympanometria polega na pomiarze oporu akustycznego i ciśnienia w uchu środkowym. Dokonuje się go przez zmianę ciśnienia w przewodzie słuchowym zewnętrznym tak, aby uzyskać takie jakie panuje w uchu środkowym. Takie działanie powoduje że impedancja ucha środkowego jest wtedy najmniejsza, a podatność błony bębenkowej jest największa. Badanie odruchu mięśnia strzemiączkowego przeprowadza się automatycznie, podając do ucha bodziec dźwiękowy o częstotliwościach 500, 1000, 2000 i 4000 Hz (tzw. “piski”). Test drożności trąbki słuchowej polega na umieszczeniu sondy tympanometru w kanale ucha zewnętrznego, badane jest wówczas wyjściowe ciśnienie w jamie bębenkowej. Badany następnie przy jednoczesnym zatkaniu nosa i przełknięciu śliny wywołuje ujemne ciśnienie w jamie bębenkowej, ponownie mierzy się ciśnienie w uchu. Badany wykonuje wydech z jednoczesnym zamknięciem ust i zatkaniem nosa, powoduje to wytworzenie dodatniego ciśnienia w uchu. Wykonuje się wówczas ostatni pomiar ciśnienia w jamie bębenkowej. Wynik badania: Wynikiem badania audiometrii impedancyjnej jest tympanogram wraz z wartością natężenia odruchu strzemiączkowego na częstotliwościach 500Hz, 1kHz, 2kHz, 4kHz. W zależności od wyglądu i rozmieszczenia krzywej tympanometrycznej ucho środkowe ocenia się jako normę (typ A), niedrożność całkowitą (typ B) lub niedrożność częściową (typ C). W przypadku wyniku B lub C podejmowane jest leczenie farmakologiczne, fizjoterapeutyczne lub operacyjne.
7Otoemisja akustyczna DP-OAE
– badanie sprawdzające czułość słyszenia i wrażliwość komórek słuchowych na pobudzenie dźwiękiem. Pozwala ocenić stan ucha wewnętrznego (ślimaka). Zalecane szczególnie w diagnostyce małych dzieci, gdyż nie wymaga współpracy ze strony pacjenta. Wykorzystywana jest także do monitorowania wpływu leków na słuch. W uchu pacjenta umieszczana jest niewielka sonda generująca dźwięk i odbierająca odpowiedź ze ślimaka powstającą na skutek pobudzenia komórek słuchowych. Badanie pozwala ocenić, czy niedosłuch występuje, czy nie oraz pomaga określić lokalizację uszkodzenia słuchu. Nie wykonuje się badania otoemisji przy patologicznym wyniku tympanometrii, stąd często tympanometrię i otoemisję wykonuje się w pakiecie. Przygotowanie: czyste uszy, prawidłowy wynik badania tympanometrycznego lub poprzedzająca badanie audiometria tonalna.
8Test uwagi i lateralizacji słuchowej
Test uwagi i lateralizacji słuchowej sprawdza poziom uwagi słuchowej zewnętrznej, wewnętrznej, umiejętność lokalizacji dźwięków oraz ucho dominujące.
9Pakiet badań dla dzieci w wieku szkolnym i przedszkolnym
Audiometria tonalna/zabawowa, audiometria impedancyjna z tympanometrią i odruchem z mięśnia strzemiączkowego, audiometria słowna/obrazkowa, otoemisja akustyczna, behawioralna audiometria obserwacyjna.
10Pakiet diagnozy Zaburzeń Przetwarzania Słuchowego APD
Audiometria tonalna/zabawowa, audiometria impedancyjna z tympanometrią i odruchem z mięśnia strzemiączkowego, audiometria słowna/obrazkowa, otoemisja akustyczna, test uwagi i lateralizacji słuchowej.
11Pakiet badań słuchu dla noworodków i niemowląt- podstawowy
Audiometria impedancyjna z tympanometrią i odruchem z mięśnia strzemiączkowego, otoemisja akustyczna OAE, behawioralna audiometria obserwacyjna.
12Pakiet badań słuchu dla noworodków i niemowląt- rozszerzony
Audiometria impedancyjna z tympanometrią i odruchem z mięśnia strzemiączkowego, otoemisja akustyczna OAE, ABR, behawioralna audiometria obserwacyjna.
13Pakiet badań słuchu dla osób z szumami usznymi
Wyznaczanie charakterystyki szumu usznego, audiometria tonalna, audiometria słowna, audiometria impedancyjna z tympanometrią i odruchem z mięśnia strzemiączkowego, otoemisja akustyczna OAE.

FIZJOTERAPIA

1Elektrostymulacja podniebienia
Metodę terapeutyczna dedykowana jest tym osobom, u których występują dysfunkcje aparatu mowy, w szczególności języka i podniebienia. Terapia ta jest skutecznym uzupełnieniem leczenia logopedycznego i ortodontycznego. Zabieg elektrostymulacji dzięki odpowiednio dobranym parametrom wspomaga kompleksowe leczenie pacjentów z zaburzeniami logopedycznymi. Polega on na przepływie prądu o bardzo niskim natężeniu przez mięśnie podniebienia miękkiego lub języka w celu usprawnienia ich funkcji. Elektroterapia oddziałuje na cały aparat artykulacyjny człowieka, wspomagając jego działanie. Zabieg pobudza do pracy włókna mięśniowe podniebienia, wskutek czego następuje wzmocnienie siły, przyrost masy oraz objętości mięśni. Szczególne wskazania do zabiegów elektrostymulacji mają pacjenci: po operacji rozszczepu podniebienia, z opóźnionym rozwojem mowy, z zaburzeniami mowy (dyslalia), z mową nosową (rynolalia), z afazją mowy, z dyzartrią. Do elektrostymulacji wykorzystuje się wysokospecjalistyczny sprzęt medyczny. Dla uzyskania przepływu prądu, który pobudza mięśnie stosuje się dwie elektrody; jedną z elektrod umieszcza się na łopatce, karku lub przedramieniu pacjenta, natomiast drugą elektrodą punktową dotyka się bezpośrednio stymulowane miejsce. Zabieg jest komfortowy, - zupełnie bezbolesny. W zależności od stanu wrażliwości skórnej pacjent może odczuwać lekkie mrowienie. Dla uzyskania najlepszej skuteczności zaleca się 3 serie zabiegów. W każdej serii wykonuje się 10 zabiegów elektrostymulacji, po jednym zabiegu dziennie.
2Zabieg falą uderzeniową
Podczas terapii falami uderzeniowymi wykorzystywane są lecznicze cechy fali akustycznej o charakterystycznych właściwościach, tj. wysokim, skokowym ciśnieniu uwalnianym w bardzo krótkim czasie. Energia ta przekazywana jest do organizmu poprzez aplikator przyłożony do skóry, z którą sprzęgany jest za pomocą żelu. Terapia ta jest skuteczna w leczeniu procesów chorobowych zlokalizowanych zarówno w powierzchniowych, jak i w głębszych tkankach, dzięki penetracji fal w głąb ciała, przy odpowiednio dobranych parametrach zabiegowych. Najczęstsze wskazania: Zespół cieśni nadgarstka, Ostrogi piętowe, Kolano skoczka (zapalenie więzadła rzepki), Zapalenie stawu barkowego, Wyrośla kostne małych stawów ręki, Zapalenie kaletki krętarzowej, Zapalenie stożka rotatorów, Łokieć golfisty, łokieć tenisisty, Entezopatie, Zapalenie powięzi podeszwowej, Zapalenie kaletki, ścięgna Achillesa, Zapalenie pasma biodrowo – piszczelowego, Ból w okolicy pachwiny, Zapalenie kaletki podbarkowej. Przeciwwskazania: Osteoporoza, Zakrzepica, Żylaki, Metalowe implanty, Ciąża, Gorączka, Świeżo przebyty zawał serca, Aktywna choroba nowotworowa
3Fala uderzeniowa na cellulit
Elastyczność skóry maleje z wiekiem. Typowa „skórka pomarańczowa”, pojawiająca się na udach, pośladkach i ramionach dotyka 80% wszystkich kobiet. Siła jaką dysponuje fala uderzeniowa niweluje cellulit i miejscową otyłość. Możemy intensywnie działać na cellulit zwłókniały nawet III i IV stopnia. Leczenie Falami Akustycznymi to nowoczesna, niezwykle skuteczna metoda, polegająca na oddziaływaniu na dotknięte cellulitem części ciała falami dźwiękowymi. Tę innowacyjną metodę wybiera coraz więcej kobiet, stawiających na profilaktykę, by zapobiegać powstawaniu cellulitu, lub by wyeliminować już widoczne zmiany na skórze. W wielu przypadkach, efekty są widoczne i wyczuwalne, a także mierzalne, już po 4 do 6 sesji, czyli w ciągu 2 do 4 tygodni. Terapia ta pozwala to na osiągnięcie następujących rezultatów: - skóra staje się wygładzona i odmłodzona - tkanka tłuszczowa ulega rozbiciu - tkanka łączna napina się, dzięki czemu komórki tłuszczowe są zatrzymywane w warstwie podskórnej - obwód części ciała poddanych zabiegom ulega zmniejszeniu Aby uzyskać optymalne efekty zaleca się serię 10 masaży, wykonywanych co 3 – 4 dni. Najlepsze efekty widoczne są nawet 2 – 3 miesiące po ostatnim zabiegu.
4Terapia mięśniowo-powięziowa
Terapia mięśniowo-powięziowa jest najnowocześniejszą koncepcją terapii schorzeń narządu ruchu. Najnowsze badania wskazują na dużą rolę powięzi jako struktury, która przenosi siły i napięcia do jakich dochodzi w naszym organizmie. Powięź to zbudowana z tkanki łącznej sieć, która oplata całe nasze ciało. Wyróżniamy powięź powierzchowną i głęboką. Powięź powierzchowna leży pod skórą i umożliwia jej przesuwanie. Powięź głęboka okrywa mięśnie, biegnie na mięśniach, między poszczególnymi mięśniami, i ich pęczkami, a także okrywa więzadła, torebki stawowe, kości, nerwy, naczynia krwionośne, narządy i organy wewnętrzne. Powięź nadaje kształt naszemu ciału, determinuje naszą postawę oraz daje podparcie dla układu mięśniowo-szkieletowego, oraz narządów wewnętrznych. Każdy ruch naszego ciała odbywa się za pomocą tzw łańcucha mięśniowo-powięziowego czyli ruszamy się za pomocą połączeń mięśniowo -powięziowych. Wszelkie zaburzenie w obrębie powięzi lub mięśnia, czy narządu wewnętrznego może rzutować na zaburzenie funkcji w obszarze odległym od miejsca zaburzenia. Dzieje się tak poprzez przeniesienie napięć poprzez łańcuch mięśniowo-powięziowy na inne struktury lub okolice ciała – np źródłem bólów kręgosłupa może być skręcony wcześniej staw skokowy!! Dlatego stosowane współcześnie metody aplikacji zabiegów prądowych, lasera, czy ultradźwięków w miejsce bólu są często nieskuteczne lub przynoszą znikomą poprawę – bo nie działamy na przyczynę tylko na objaw!! Dzięki skutecznemu narzędziu jakim jest diagnostyka funkcjonalna jesteśmy w stanie precyzyjnie określić miejsce dyfunkcji, która może znajdować się w miejscu odległym od źródła bólu i skutecznie przeprowadzić terapię, która przynosi dużo bardziej trwałe efekty. Terapię mięśniowo-powięziową z powodzeniem stosujemy przy: bólach kręgosłupa, bólach kończyn niewiadomego pochodzenia, bólach napięciowych, zespołach bólowych – łokieć golfisty, łokieć tenisisty, rwa barkowa, rwa kulszowa, rwa udowa, choroby dyskowe, zespół cieśni nadgarstka, zespół bolesnego barku, bark zamrożony, migrenach, drętwieniu kończyn, w okresie ciąży – II i III trymestru, okres poporodowy, przy wysiłkowym nietrzymaniu moczu, bolesnych miesiączkach, zaburzeniach w obrębie mięśni dna miednicy, ograniczeniach ruchomości, sztywności mięśni, stanach pourazowych, obrzękach kończyn, zaburzeniach napięcia mięśniowego, zaparciach.
5Terapia narządów trzewnych
Jest to praca nad ruchliwością i ruchomością danego narządu trzewnego.Manipulacje wisceralne są aplikowane w celu przywrócenia równowagi między strukturą a funkcja danego narządu trzewnego a narządem ruchu.Ciało ludzkie codziennie ulega napięciu. Jest to spowodowane stresem, urazem lub złymi nawykami. Organizm ludzki to nie pojedyncze organy, ale ciało jako całość, a istota leczenia nie polega na przyniesieniu chwilowej ulgi, lecz usunięciu przyczyn. Takie możliwości daje terapia wisceralna. Terapia wisceralna jest postępowaniem leczniczym, który ma na celu przywrócenie prawidłowego napięcia, elastyczności i ruchomości narządów wewnętrznych. Organy są otoczone i „podwieszone” przez system powięzi, które poprzez krezki, więzadła i otrzewną przytrzymują je i łączą. Ten system, szczególnie w tylnej ścianie jamy brzusznej może powodować zmiany napięć w całym układzie powięzi oraz przez system połączeń tkankowych powodować bóle w miejscach przyczepów (np. bóle pleców, stawów krzyżowo-biodrowych) czy w miejscach dużo bardziej odległych (np. w barku czy szyi). W terapii wisceralnej terapeuta wykorzystuje dłoń. Jest ona jednocześnie instrumentem diagnostycznym i narzędziem terapeutycznym.Techniki wykorzystywane w terapii trzewnej wprowadzają bodziec stymulujący odpowiedź organizmu. Stosowanie tych technik cechuje się zachowaniem pełnego szacunku dla ludzkiego ciała, któremu w żadnym wypadku nie narzucamy własnej woli, a jako towarzysz w drodze do samoleczenia manipulujemy pewnymi procesami, które uległy zaburzeniu. Wyeliminowanie zaburzeń ruchomości oraz napięć w ciele ludzkim pozwoli na przywrócenie harmonii oraz usprawnienie samoregulujących się procesów w ludzkim organizmie. Należy pamiętać , że w terapii narządów wewnętrznych mamy doczynienia z zaburzeniem czynności danego narządu bez morfologicznej patologii, którą możemy zobaczyć w badaniach dodatkowych. Wskazania: utrudnione przełykanie, problemy z trawieniem, bolesne miesiączki, spowodowane problemami ginekologicznymi, wysiłkowe nietrzymanie moczu, objawy refluksu żołądkowego, zaparcia, biegunki, napięcia i bóle w obrębie jamy brzusznej, bóle głowy, bóle pleców, karku, biodra i barku, zespół jelita wrażliwego, bezsenność, ogólne zmęczenie – może wynikać z dysfunkcji nerek.
6Terapia stawu skroniowo żuchwowego
Staw skroniowo-żuchwowy jest stawem parzystym, łączącym dolną szczękę z czaszką. Stawy skroniowo-żuchwowe są stawami silnie wykorzystywane w ciągu całej doby. Stąd też możliwość występowania licznych przeciążeń nie tylko w ich obrębie, ale dysfunkcji całego organizmu. Stawy te wykonują ok. 1800 ruchów otwierania oraz zamykania jamy ustnej w ciągu dnia, działając nieświadomie. Biorą udział w czynnościach jedzenia, ziewania, mówienia, podczas szczotkowania zębów, śpiewania. Stawy skroniowo- żuchwowe są powiązane funkcjonalnie, przez otaczające je mięśnie i więzadła, z odcinkiem szyjnym kręgosłupa. Przez to też występujące bóle głowy, szyi mogą być wynikiem ich nieprawidłowego funkcjonowania. W okolicach stawów skroniowo żuchwowych przebiegają również liczne naczynia krwionośne oraz nerwy, przez co w przypadku dysfunkcji stawów mogą powodować objawy neurologiczne lub laryngologiczne takie jak zawroty głowy, mdłości, szumy uszne lub dzwonienie w uszach. Przyczyny powstawania dysfunkcji stawów skroniowo-żuchwowych: wady zgryzu, ubytki w uzębieniu, obgryzanie paznokci, przygryzanie warg, stosowanie protez zębowych, wady postawy, urazy w obrębie twarzoczaszki, zabiegi operacyjne lub kosmetyczne, bruksizm, czyli nocne, mimowolne zgrzytanie zębami, nieumiarkowane żucie gumy, stres, zaciskanie zębów Objawy dysfunkcji stawów skroniowo-żuchwowych: niemożność otwierania ust/ zamykania ust, nadmierna ruchomość stawu, „trzaski” stawowe, zacinanie się stawu, bóle szczęki, głowy, karku, szyi, ramion, bóle uszu, szumy uszne, dzwonienie w uszach, zawroty głowy i mdłości, bóle głowy, również migrenowe.
7
8

DIETETYKA - Kwalifikacje dietetyki klinicznej.

1Toczeń rumieniowaty
Pacjenci chorzy na toczeń rumieniowaty układowy (lupus erythematosus systemicus) - wsparcie terapii farmakologicznej, zmniejszenie skutków ubocznych glikokortykosteroidów i leków przeciwmalarycznych. Odciążenie nerek i innych narządów zajętych w przebiegu tocznia. Wsparcie pacjentów z mieszaną chorobą tkanki łącznej w trakcie diagnozy w kierunku tocznia układowego rumieniowatego. Dietetyk specjalizuje się autoimmunologią oraz wspieraniem terapii LDN.
2Nefropatia
Pacjenci z nefropatią każdego stopnia od lekkiej po schyłkową niewydolność nerek. Pacjenci dializowani otrzewnowo jak również uczęszczający na hemodializy do ośrodków specjalistycznych. Opieka nad pacjentami z wszystkimi schorzeniami nerek zarówno po przeszczepach jak i przed. Chorób nerek jak i schorzeń współistniejących jest wiele, podejmujemy współpracę z każdym pacjentem, który ma zaburzone parametry pracy nerek. Prowadzimy pacjentów z dną moczanową.
3Choroby wątroby
3) Pacjenci z chorobami wątroby łącznie z nowotworami oraz po resekcjach. Diety kliniczne zalecane u osób z obciążoną wątrobą bez znaczenia z jakiej przyczyny. Stłuszczenia wątroby, zaburzona praca widoczna w wynikach laboratoryjnych, choroby pęcherzyka żółciowego oraz przewodów wątrobowych oraz wspólnych przewodów wątrobowo trzustkowych. Nowotwory wątroby oraz stany onkologiczne z przerzutami do innych narządów sąsiadujących w tym trzustki i żołądka. Wszystkie zapalenia wątroby łącznie z poalkoholowym uszkodzeniem wątroby.
4Choroby jelit
Pacjenci z chorobami jelit, stanami zapalnymi jelit przewlekłymi i tymczasowymi, resekcje jelit, wszystkie nietolerancje pokarmowe łącznie z chorobą trzewną. Choroby nowotworowe jelita cienkiego oraz grubego łącznie z odbytnicą. Stany pooperacyjne jak wycięcie wyrostka robaczkowego czy resekcja nieczynnej, uszkodzonej, zajętej nowotworowo części jelita.
5Choroby żołądka i dwunastnicy, śledziony
Pacjenci z chorobami żołądka i dwunastnicy, śledziony – od refluksu przez chorobę wrzodową po nowotwory.
6Choroby trzustki
Pacjenci z chorobami trzustki, wszystkie rodzaje zapalenia trzustki, resekcji trzustki z torbieli czy nowotwory w fazie rokującej. Prowadzimy pacjentów z cukrzycą typu 2, insulinoopornych, z hiperglikemią, hipoglikemią, hiperinsulinemią, hipoinsulinemią. Prowadzimy pacjentów z zespołem metabolicznym .
7Choroby układu krążenia
Pacjenci z chorobami układu krążenia - zaburzenia hematologiczne od anemii po schorzenia niedoborowe. Zaburzenia morfologiczne, niedobory minerałów i witamin, zaburzenia krzepliwości, zaburzenia nienowotworowe układu białokrwinkowego, czerwonokrwinkowego, płytek krwi.
8Żywienie kobiet ciężarnych
Edukacja żywieniowa, dietoterapia, diagnostyka, interpretacja wyników suplementacja w zakresie klinicznym, metabolicznym dla kobiet planujących ciąże i ciężarnych.
9Choroby endokrynologiczne
Akromegalia Choroba Addisona, Choroba Cushinga, Choroba Glińskiego i Simmondsa, Choroba Gravesa-Basedowa, Dermatopatia cukrzycowa, Gigantyzm Hiperandrogenizm Hiperprolaktynemia, Hipogonadyzm, Karłowatość przysadkowa, Menopauza, Moczówka prosta Nadczynność gruczołów przytarczycznych, Nadczynność tarczycy, Niedoczynność gruczołów przytarczycznych, Niedoczynność i nadczynność kory nadnerczy, Niedoczynność tarczycy Niewydolność hormonalna jajników, Przełom tarczycowy.
10Choroby autoimmunizacyjne
Choroby autoimmunizacyjne wszystkie łącznie z chorobami współistniejącymi w zależności od zajętego narządu. Choroby autoimmunizacyjne; a) Tarczycy b) Układu rodnego c) Układu pokarmowego d) Układu wydalniczego e) Wsparcie terapii LDN - Low Dose Naltrexone
11Dietoterapia
Dietoterapia, edukacja żywieniowa, suplementacja, diagnostyka, interpretacja wyników w chorobach przewlekłych w tym endokrynologicznych i autoimmunizacyjnych. Dietoterapia w niepłodności i regulacji układu hormonalnego.
12